Sabah kalktım kendimi çürümüş hissediyordum. Ufak ufak topladığım odamın sağlam bir temizliğe ihtiyacı vardı, en az benim kadar dağınık gözüküyordu. Saçımı Ankara’nın su şebekesinden gelen buz gibi suyla yıkadım, kuruttum. 1.5 haftadır çamaşır askısında bekleyen kıyafetlerimi ütüledim, dolabıma yerleştirdim Sonra odamı topladım. Kutuları üst üste dizdim. Daha sonra kirlilerimi çamaşır makinesine attım. Bu sırada televizyonun sesini dinliyordum. Kabloları düzene soktum, cdlerimi düzenledim. Odam daki yeşil perde bir kaç gün önce yavaş yavaş düşmüştü onu katladım. Ev arkadaşlarımla kahvaltı hazırladık güzel bir kahvaltı ettik. Şimdi odamda oturdum bir meşguliyet ararken annemi özlüyorum…

Şu son iki haftadır gördüğünüz gibi olur. Blogda yeni yazı görmezsiniz ama Asil’in kafasında bir milyonu aşkın blog yazısı vardır, bunları yazamadığı için her salise bir dürtünme hisseder. Asilblog Alexa’da düşüşe geçer Google Analytics’de sürekli yukarı doğru yükselen ibre biraz sabitlenir gibi olur Adsense gelirleri duruverir. Bloga yeni yorum yazılmaz ve Asil “benim bir bloğum vardı” diye ağlar durur. İnternet erişimi olmayınca insan kendini çok kötü hissediyor. Çünkü öyle bir şey ki sürekli olarak kullandıktan sonra hayatınızın bir parçası oluveriyor şu internet her şeye her an ulaşabilme lüksümün elimden alınmasını istemiyorum. “3G mi alsam” diye düşünüveriyorum…