Otobüslerde ve dolmuşlarda bulunan pencereler genelde ayaktayken omuz, otururken de baş hizamızın üzerindedir. Bu pencereler genelde kapalı durmaktadırlar, oldukça ilkel bir açılma düzeneği vardır ve her gören nasıl açıldığını ilk görüşte anlar. Yaz aylarında içerideki koku dayanılmaz bir hale geldiği zaman insanlar bu pencereleri açmak ister ve  eğer yakınlarında bir pencere varsa onu açmak için yönelirler. İlginçtir ki bu pencereler genelde sıkışmış durumdadırlar ve düşünüldüğü kadar kolay açılmazlar.
Örneğin biri  oturduğu yerden elini kaldırarak pencereyi açmak ister. Başaramaz ve bunu çok içerler, insanların onu gördüğünü ve bir pencereyi açamayacak kadar güçsüz olduğunu düşünür. Bu nedenle hırs yapıp ayağa kalkar pencereyi yine zorlar bu sefer açılır ama, uğraşması gerekmiştir. İnsanların onu ezik gibi gördüğünü düşünerek yerine oturur. Aslında insanlar bunun pencereden kaynaklandığını bilmektedir. Ve asıl düşünceleri pencerenin açılmasının iyi olduğudur. Ama açan adam bunları hiç düşünmez. Bu zorlanmayı gururuna yedirememektedir. Bu durumun benzeri durumlar da yaşanır bunları da kısaca örnekleyecek olursak;

Bir adam pencereyi açmak ister. Çabalar ancak başaramaz. Sonra pencere sıkışması durumunda hissedilmesi gereken bütün hisleri tadıp, sanki pencerenin açılması çok umrunda değilmiş gibi davranır ve bir daha yeltenmez, bu tip karakterlerde pencerenin açılması aslında gerçekten çok önemli bir durumdur. Çünkü o pencereyi açmadan önce kendi içinde düşünür ve çatışır. “Acaba ben bunu açsam şu kadın rahatsız olup kapattırır mı ? ” , “bu pencereyi açarken şunu rahatsız eder miyim ?” gibi.

Bir başka durumsa pencereden uzak olup pencerenin açılmasını istemektir. Bu durumda isteyen kişi gayet rahattır. istenen kişi pencereyi açamayınca ondan bir beklenti olduğu için bütün duyguları hızlı ve en acılı  şekilde yaşar, çünkü herkes onun pencereyi açmasını beklemektedir. Hemen arkasından heyecanla salgıladığı adrenalin ile, pencereyi açar ve rahatlar. En üzücü ve vahim durumsa şudur. Kişi pencereyi açmak için yönelir ve açar; çevresine bakar, sanki alkış bekler bir hali vardır. Böyle tipler genelde babacan tiplerdir, ve yaptıkları herşeyin dünyayı daha yaşanabilir kıldığını düşünürler. Bu kişiler genelde çizgili gömlek giyen ve yüzünde ilginç ve anlamsız bir tebessüm olan kişilerdir.

Otobüs demişken aklıma geldi yazayım, gerçi biraz alakasız olacak, sabah saatlerinde otobüs şöförleri max. kişiyi sığdırmak için çabalıyor. Otobüs kapısının üzerinde maximum ayakta yolcu saysı: ve maximum oturan kişi sayısı: diye iki tane yazı var ve ikisininde sayı stickerları vahşice sökülmüş. Acaba bunu rekor kişiyi sığdırdıktan sonra yapıştırmak için mi yaptılar yoksa insanlar 20 kişi yazıyo 40 kişi aldınız şöför bey durmayın artık dediği için mi Bunu merak ettim bu sabah