Şu son iki haftadır gördüğünüz gibi olur. Blogda yeni yazı görmezsiniz ama Asil’in kafasında bir milyonu aşkın blog yazısı vardır, bunları yazamadığı için her salise bir dürtünme hisseder. Asilblog Alexa’da düşüşe geçer Google Analytics’de sürekli yukarı doğru yükselen ibre biraz sabitlenir gibi olur Adsense gelirleri duruverir. Bloga yeni yorum yazılmaz ve Asil “benim bir bloğum vardı” diye ağlar durur. İnternet erişimi olmayınca insan kendini çok kötü hissediyor. Çünkü öyle bir şey ki sürekli olarak kullandıktan sonra hayatınızın bir parçası oluveriyor şu internet her şeye her an ulaşabilme lüksümün elimden alınmasını istemiyorum. “3G mi alsam” diye düşünüveriyorum…

Gönül isterdi ki işyeri kalabalıkken bir video çekeyim, gönül isterdi ki insanlara sorular sorayım ancak ev bakmak için acele etmem gerekiyordu duvardaki güzel posterleri ve arkadaki render havuzunu bile çekemedim. Şimdilik bu da yeter sanırım. İşte Animax Ortamı:

Her şey çok hızlı oluverdi. Bir ihtimal vardı ama oldukça düşüktü, şimdi ihtimal gerçek oldu… Ankarada kalacak yer problem olduğu için pek gerçekleşecekmiş gibi gelmiyordu dün iş görüşmesi için studyoya gittim ve kalacak yer problemim 15 dakka içinde çözüldü. Artık yakın arkadaşım ve asilblog yazarı “rahn”ın ablası ve eniştesi ile birlikte Animax Çizgifilm Animasyon Studyosunda çalışacağım. Şimdi Antalyaya dönüp eşyalarımı toplayıp Ankaraya taşınmam gerekiyor TRT Çocukta yayınlanan 3 boyutlu “Keloğlan” çizgifilminin compositing departmanında çalışacağım. After Effects konusunda kendimi daha da geliştirmek ve profosyonel anlamda bir ekip çalışması yapmak için mükemmel bir fırsat ve ben bu sırası elimin tersiyle itmeyeceğim. Haftaya Pazartesi işbaşı, çalıştığım ortamı ve masayı yakında paylaşacağım…

Evet, yine Ankaradayım ve izlenimlerimi yazmaya başlıyorum. İlk dikkat çeken şey soğumakta olan hava oluyor tabiki… Antalya da çoğu zaman kullanmadığım kalın mont ve kazaklarım burada üst üste giymeme rağmen yetersiz geliyor, üşüyorum. Her ne kadar Ankaradayım desem de aslında Ankara dan çok zamanımı Bilkent Üniversitesinde geçiriyorum. Eskiden şu yazımda yazdığım sorunların hiç birisini yaşamıyorum diyebilirim. Rahat bir şekilde girip çıkıyorum, sadece kimlik bırakmam yeterli oluyor üstelik. Bilkent üniversitesinde müzik ve sahne sanatları fakültesi (mssf) de bulunuyorum. Diğer fakültelerden farklı olarak bu fakültede kolidorlar da keman, piano, trombon ve nota dizisi çığıran öğrencilerin sesleri duyuluyor.

Sabah Ankaraya geldikten sonra otogar çıkısında kadının biri merdivenlerden düşmüştü ve insanlar durumu izlemeye çalıştığı için çıkış tıkanmıştı. 5 tane güvenlik görevlisi “devam edin, yolunuza bakın” uyarıları yapsa da kapıdan çıkabilmem biraz zaman aldı.

Daha sonra hiç bir zaman beklemediğim kadar uzun bir bilet sırası gördüm ve normal olarak bu sıranın en arkasında yerimi aldım çünkü her zaman bilet aldığım büfede bilet kalmamıştı 29 Ekim sonrası olduğu için normalden fazla insan trafiği vardı çünkü her yer annesini babasını tatil vesilesiyle görmeye gitmiş ve okuluna geri dönmüş öğrencilerle doluydu… 4 tane bilet gişesinde 4 kişi çalışıyor ancak yinede yüzlerce kişi bekliyordu. O kadar insanın arasında bozuk para ile çalışan bisküvi makinesine bisküvi yerleştiren bir adam vardı ve kalabalık her an üzerime atlayabilir düşüncesi ile işini korkarak ve hızlıca bitirmeye çalışıyordu ya da ben öyle düşünüyordum. Gişeler bir kişinin çalışması için biraz fazla büyüktü ama yine de sadece bir kişi çalışıyordu, en sonunda biletimi aldım ve metroya bindim. Tabi iner inmez bir metro kaçırdım sonrasını beklemek zorunda kaldım. Olsun yinede Ankaradayım…

Aslında en başta sadece oda toplama kararı almıştım. Ancak geçen gün bir ethernet kablosu yaptırdığım için masanın yerini kapıdan uzak bir yere almakta sakınca görmedim. Artık okul olmadığı içinde çizimleri dışarı çıkartabilirdim. Artık küçük odamda her zamankinden daha fazla boş yer var.