Emektar telefonum artık sıkıcı bir hal almaya başladı. Uzun süredir benimle olduğundan ve saat dışında herhangi bir fonksiyonu bulunmadığından , sarj aleti olmadığından artık yeni bir telefon alma kararı aldım. Ancak alacağım telefon çok karmaşık olmamalıydı. Geçen yıl derginin arkasında resmini görüp bir gazla aldığım HP IPAQ 514’ü aşırı karmaşık olmasından dolayı kullanamamıştım. Yepyeni bir iPhone 4’e verecek param olmadığından, ve antenli çakmalarından hoşlanmadığım için bana uygun sade, güzel bir telefon aramaya başladım. Gezerken samsung’un B3310 modeli oldukça hoşuma gitti. Üzerinde qwerty klavye buluması oldukça güzeldi. Ayrıca kolay kullanımlı birşeye benziyordu. Bir kaç farklı markada benzer telefonları inceledikten sonra samsung almaya karar verdim. Almaya çok yakındım ama vazgeçtim. Nedeni ise bünyesinde wireless özelliği barındırmıyor olmasıydı. Madem qwerty telefon alıyorum ara sıra twitter’a girip bir statüs güncellerim diye düşündüm. 3G desteklemiyor, wireless’a girmiyor sadece mesaj çekmek için qwerty telefon mu alınır ? Hadi mesajlaşan biri olsam neyse.. İstediğim gibi bir telefon bulamadığımdan emektar telefonumu iş arkadaşlarımın sarj aletleri yardımıyla kullanmaya devam edeceğim…

Bu yazıyı yazmışım, ancak arşivde yayınlanmamış olarak duruyordu. Bugünkü bir gelişme sonrasında yayınlanmayı hak ettiğini fark ettim. Bu ay başında işyerindeki bir arkadaştan iPhone 3G alıyorum. Böylece telefon derdimi uzun bir süreliğine ve ucuz yollu olarak ortadan kaldırmış oluyorum. İstediğim her şeyi fazlasıyla karşılayan bir telefon alarak problemi kökten çözmeye karar verdim. Apple ile ilgili bu kadar yazıdan sonra Apple’ın bana para vermesi gerektiğini düşünüyorum. Apple yetkililieri kolumda Apple dövmesi var. Sürekli bedava reklam yapıyorum…  Sevgiler saygılar…

Saat sabah 05:00 benim için hala Pazar olsada artık resmi olarak Pazartesi günündeyiz. İşten eve yeni geldim. 2 gündür sürekli bilgisayar başında oturmuyormuşum gibi yine bilgisayar başındayım. Ama bu biraz daha tatil gibi. Uzanıyorum çünkü. Rahatça koltuğumdan yazıyorum, yanımda kedim kolumla oyun oynuyor, bende dinleniyorum. İşin henüz bitmemesinden kaynaklanan huzursuzlukla beraber aynı zamanda 3-4 saat sonra tekrar mesaiye başlayıp bitirecek olmanında verdiği garip duyguları yaşıyorum…
Son zamanlarda yine yoğun çalışıyorum, eve geldiğimde yazı yazacak piskolojide bulamıyorum kendimi, nihayet zorlada olsa o havaya girmişken defterime yazdığım konuları ele alayım dedim.

Şirkette genel nufus genç ve teknoloji takipçisi olduğundan yeni çıkan şeyler google reader ile eş zamanlı olarak şirkete düşer, konuşulur tartışılır. Zamanında iPad de bunlardan bir tanesiydi. Uzun süre inceledik, baktık, tartıştık ancak bir türlü görme, dokunma, koklama fırsatımız olmamıştı, derken şirkette çalışan birinin tanıdığı bir adet iPadle ziyarete gelince böyle bir fırsat yakalamış olduk. İlk başta olaydan benim pek bir haberim yoktu. Etrafta bir apple kokusu alıyordum ama emin değildim, işimde vardı pek celallenmedim. Daha sonra bana “dışarda iPad var” şeklinde bilgilendirme yapıldı. Hemen çıktım ancak iPad çoktan kalkmıştı. Hemen muhabbete dalıp buralarda iPad varmış gibisinden İpad’i elleme isteğimi belli ettim, sahibi kibarca verdi…
Tahminimden daha küçük, tahminimden daha az havalı, tahminimden daha farklı bir deneyimdi. Biraz kurcaladıktan sonra kendime bir iPad’im olsa çok mu mutlu olurum acaba diye sordum, ama olmam heralde… Sahip olmak istediğim birşey ama sahip olursam kullanırmıyım bilmiyorum. İşte Apple’ın kullanıcıları üzerinde bıraktığı piskoloji böyle birşey.

Rockstar Games firmasını diğer oyun firmaları ile bir tutamıyorum, nedeni ise o çocukluk döneminde GTA2, GTA3 oyunları ile beni mest etmesi ve en keyifli PC saatlerimi GTA serisi ile bana yaşatmış olması. İşte bu çok sevdiğim RockstarGames bize kıyak yapmış, ilk göz ağrımız olan Grand Theft Auto 1 ve Grand Theft Auto 2 yi ücretsiz olarak download etme imkanı sunmuş. Aslında bu pek yeni bir olay değil 1-2 yıl öncede görüp sevinmiştim diye hatırlıyorum, şimdi tekrar görünce hatırladım ve yine sevindim, oyunsever asilblog takipçilerine bir ipucu vereyim dedim. Gta1 ve Gta2 dışında bir de hiç oynamadığım “Vild Metal” isimli oyun ücretsiz oyunlar listesinde. Oyunları indirmek için buradan yazıya devam etmek için aşağıdan..

Ben hala arasıra PC’de GTA4′e girip araba kullanıken Rockstar PS3 için yeni bir oyun çıkardı: “Red Dead Redemption” GTA ile aynı oyun motoru, aynı interface ve aynı görev yapısına sahip bu oyunu GTA serisinden ayıran şey, görevlerin araba ve şehir içersinde değil, at üstünde, dağlarda ve tepelerde geçiyor olması. Kovboy döneminde geçen oyunun gameplay videolarına göz attım ve gayet hoşuma gitti temmuz ortası gibi almayı düşünüyorum. PC için çıkıp çıkmayacağı henüz belli değilmiş, o yüzden mecbur PS3 de oynayacağız şimdilik. Mızıka melodileri ve at nalı seslerini duymak için sabırsızlanıyorum.

Daha önceki yazımda metrodan ne kadar kötü muamele gördüğümü ve bir daha bilet almayacağımı yazmıştım. Şu yazıda yazdığım sebeplerden ötürü de bilet almak zorunda kaldım. Keşke bu yazım metro bu sefer eskisi gibi kötü değildi artık ara sıra metro kullanacağım içerikli bir yazı olsaydı ancak, Metrodan yine kazık yedim. Araçta TV, internet, dvd, usb gibi şeyler sıralayan firmanın arabasında sadece koltuk ve ağlayan bebekler vardı. Bilet metrodan olduğu için tedbirimi alıp how i met your mother sezon 5′i netbook’uma aldım. Etraftaki insanların netbooka bir şeytan icadıymışcasına bakması ev arkadaşımı rahatsız etti. Birkaç bölüm izledikten sonra kapatıp uyudum. Araçta internet olması benim için bir hayati önem taşımasa da yoksa yok deyin arkadaş…

Derin ve rahat olmayan bir uykudan geldik nidaları ile uyandırıldıktan sonra, çevreme baktım şirin bir şehirdeyiz. Hemen otobüsteki yaşam üçgenimize yaydığımız eşyaları toplamaya başladık ve indik. Çevremize biraz bakındıktan sonra ev arkadaşımın babası bizi buldu. Arabaya bindik ve eve doğru yol alırken çevremi inceliyordum. Farklı bir şehirde olduğunuzda çevrede hiçbir şey tanıdık gelmediğinden hemen başka bir yerde olduğunuzu anlarsınız. Bu ilk günlerde ilginç ve güzel bir duygudur..

Ben Ankaraya yeni taşındığım için ve Ankara’da çok küçük bir şehir olmadığı için ne zaman iş dışında bir yere gitsem çevrem yabancı geldiği için kendimi hala Ankaradaymış gibi hissettim derken eve geldik güzel bir kahvaltı duş beni kendime getirdi. Şimdi biraz gezip, terleyip, yeni şeyler görmeye gidiyorum….

Nazilli otobüs biletimin arkasına bakınca her yolcunun sigortalandığını gördüm, ölürseniz size 30bin tl verdiklerini gördüm ve aklıma canice bir plan geldi. İntahar etmek istenen 40 kişi bulunur, zaten intahar edeceksiniz öldükten sonra istediğiniz kişiye 5 milyar vereceğiz ama bizim istediğimiz şekilde öleceksiniz şeklinde ikna edilir.

Tüm fırsatçılar bir otobüse bindirilir
Yolun 160. km sinden kuytu olan bir yerde otobüse suikast düzenlenir
herkesin öldüğünden emin olunur.
Ailelere verilecek para bir şekilde alınır
Ailelere 2.500 Lira para verilir
Kalan 1 Milyon Lira tasarım ve reklam studyosu açmak için kullanılır.
Güzel işler yapılır
Şirket kötüye giderse bir 40 kişi daha bulunur…

Geçen sefer yolculuk yaparken internet olmadığı söylenildiği halde araçta internet çıkmıştı. Ne güzel deyip tepe tepe kullanmıştım. Alıştırdılar tabi şımardım geri dönerken internetli otobüs istedim. Araçta internet olacağını söylediler ancak bindiğimde gördüm ki internet yok. Üstelik kapısında bu araçtan internete bağlanabilirsiniz yazmasına rağmen yok. Biletin arkasında da tüm araçlarımızda internet bulunuyor yazıyor ancak sordum bu araçta yokmuş. Çok da mesele değil zaten ancak son iki seferdir niye sağ gösterip sol vuruyorlar onu anlamadım.

Sanki kaldırılmadan önce yeni bölümleri soluk soluğa bekliyormuşuz gibi bir muamele yaparak yeni bölümleri müjdeliyor çocuklar duymasın ekibi. Yanlış hatırlamıyorsam daha fazla sıvamayalım diyerek bırakmışlardı diziyi. Çünkü 4 kanalda aynı anda oynayarak insanları kusturmaya başlamıştı artık. Dizi tuttuktan sonra daha fazla yayınlamalıyız, daha fazla yayınlamalıyız piskolojisinden uzak duramayarak insanları bıktırdılar, aynı konu ve konseptten. Şimdi tanıtım reklamından gördüğüm üzere aynı formatta, aynı espriler ile devam edecek yayın hayatına. O dönemler eğitim içerikli format biraz tuttu gibi oldu, ancak şimdi bu formatın pek tutacağını sanmıyorum. Millet kim kime atlamış kim kimi vurmuş onu merak ediyor bu dönemde.

Şimdi başlayınca kesin eski bölümleride verirler. O da verdi buda verdi derken bir bakmışız yine çocuklar duymasın olmuş her bir taraf.

Uzun bitmek bilmeyen oyunlardansa  flash oyun oynamayı daha çok tercih ediyorum bugünlerde. Eskiden sabah oyunun başına oturup uykuya kadar kapatmak istemezdim, ya ben değiştim ya da yeni oyunlar çekici değil artık.

Şu iki oyunu tavsiye edebilirim.

Motherload

Bu oyunda madenleri toplayarak geminizin özelliklerini geliştirip en derine inmeye çalışıyorsunuz. Derine indikçe sizi daha güzel madenler karşılıyor ancak derine inebilmek için geminizinde iyi olması gerekiyor. Zamanla 1 saat boyunca yukarı çıkmadığınız dalışlar yapıyorsunuz, zaman öldürmek için super bir oyun. En altta canavar var onu gebertmek lazım. Üstelik öldürünce daha zor ölen başka bir yaratık daha çıkıyor ki. onu öldürmek için çok fazla dinamit gerekiyor, Buda para demek tabi… Böyle çıkmazlar var

Age of War

Age of Empires’in ilkel versiyonu diyebiliriz. Aynı mantıkta basit ve sürükleyici bir oyun. Bide 2. versiyonu çıkmış ancak henüz oynamadım. Çok uzun bir oyun oynamıyorsanız ancak keyifli zaman geçirmek istiyorsanız Age of War’ı düşünmeden açabilirsiniz.

Not: Hardcore gamer arkadaşlar lütfen bu yazımı okuduktan sonra zevklerin tartışma konusu olmayacağını hatırlayalım. Bu oyunları son nesil gerçekçi oyunlarla karşılaştırmıyorum zaten.

Adamları taktir etmeden duramıyorum, Appledan bahsediyorum. Daha önce iPhone almayı düşünmüştüm ancak Türkiyedeki yüksek kar ve gümrük oranı yüzünden  fiyatlar yanına yaklaşabileceğim miktarların biraz üzerindeydi. Bir ara kararımı verdim giriyordum taksite ancak sonra mult, task bilmem ne derken vazgeçtim. Ben vazgeçtim iPad çıktı, ipad 450$ dan başlıyordu yani netbook alternatifi bir üründü, o sıralar netbook alma planları yaptığımdan bekleyeyim iPad alırım dedim. Ancak 600$lık ürün Türkiye’ye 2000 Liraya gelince sinirlerim iyice bozuldu. Gittim 500 Liraya netbook aldım. Şimdi iPhone 4G çıktı dün gece biraz inceledim eksik dediğim herşeyi tamamlamışlar, Harika bir kasa tasarımı yapmışlar, iPhone 3G ve iPhone 3Gs’in arkasının oval olmasından pek hoşlanmıyordum. Tam istediğim gibi olmuş artık. Fiyatlar Amerikadakine yakın olursa alma kararı verebilirim iPhone 4G’yi.

Peki neden bir Apple Fanıyım neden Apple’ı sürekli olarak taktir ediyorum ?

Apple ürünü sadece bir elektronik cihaz değildir. İşini çok iyi yapar size kendini sevdirir çok pratik ve sadedir. İstediğiniz herşeyi sorunsuz yaptığı için onunda sizi sevdiğini düşünürsünüz aranızda evcil hayvan-sahip ilişkisine benzer birşeyler oluşur.

Apple ürünü alternatiflerinden çok kolay bir şekilde sıyrılır.

Normal bir mp3 player ile müzik dinliyorsanız sadece müzik dinliyorsunuzdur, Ancak elinizde bir iPod varsa sadece muzik dinlemekle kalmıyor aynı zamanda iPod kullanıyorsunuzdur. iPod kullanıyor olmanın verdiği ekstra bir tat vardır ki kullanmadan bilemezsiniz.

Mac kullanıyorsanız, yine sadece bilgisayar kullanmıyorsunuzdur. Yaptığınız şeyler size keyif verir pencereler arasında rahatça gezersiniz. Herşey çok kullanışlıdır, olabilecek en sade ve en işlevsel hali neyse o haldedir. Kullanırken herşey akar gider mutlusunuzdur çünkü PC deki gibi her daim takılma olmaz, Sorunsuz şekilde kullanırsınız bilgisayarınızı. Adamlar yaparken sizi düşünmüşlerdir yaptıkları herşey gerçek bir tasarımdır. Nasıl yapacağınız konusunda fikriniz olmayan şeyleri bile kolayca yaparsınız. (web sitesi, video edit, basit color keying gibi)

İnsanlar bana koluna neden Apple logolu bir dövme yaptırdın diye soruyordu.Yukarda yazdıklarım sebeplerinden birkaçı sadece. Apple size kendini sevdirir, mesela normalde oturup Windows yüklü bir bilgisayar için, çıkan tüm programlarla uyumlu diye bir yazı yazmam. Apple başkadır. Kolay kolay tarif edilemez. Sahip olmanız gerekir. =)

Apple kullanmak insana keyif verir, Apple bir hayat tarzıdır.

İşyerinde işlerin yoğun gitmesi, fazla mesai ve başka nedenlerden kaynaklanan bıkkınlığımı bir nebze azaltmak için uzun bir süredir Antalya’ya gidip bizimkileri bir görmek istiyordum. Ancak yeni seneryoların eskilere oranla daha fazla efekt ve önçalışma gerektirmesi nedeniyle o boşluğu yaratamıyordum. Bu bölüm bittikten hemen sonra, bir sonraki bölüme hiç bakmadan gözümü karartıp atladım otobüse Antalya yolundayım nihayet.

Daha önce şehirler arası yollarda cep telefonu, psp, notebook ile internet erişimi sağlamış olsamda en rahatının netbook olduğunu söylemeden edemeyeceğim. Netbook’u aldığımdan beri iyi ki almışımlarım hiç bitmedi nerdeyse. Benim gibi internet bağımlısı biri için yolculuk boyunca online olabilecek olmanın keyfi çok büyük. iPhone ve iPad’i denemediğim için dışında tutarak şehirler arası yolculukta en rahat internet aracının netbook olduğunu gönül rahatlığı ile söyleyebilirim.

Kendi evime geçeli nerdeyse 8 ay olmuştu ama hiç bir  bekarlık nirvanasına ulaşamamıştım. Dün gece çaresizlik ve açlık gibi duyguların birleşmesiyle oluşan yaratıcılığı kullanarak kettle’da makarna yaptım. Bir taraftan karnımın doymasının verdiği mutluluk diğer taraftan nirvanaya ulaşmanın verdiği keyif ile yarı pişmiş makarnayı yiyordum. Bu makarna sade olarak çok iyi gitmediğinden üzerine biraz ketçap döktüm. Tadı yenilebilir olmuştu, hatta standart makarnadan çok uzakta değildi, bir taraftan miğdem bayram ediyor diğer taraftan içim ANTALYA, ANTALYAA!! diye ağlıyordu. İlk bekarlık nirvana anım bu şekilde geçti gitti sizin anlayacağınız, bir başka bekarlık nirvana anı sonrasında görüşmek üzere

Uyanmak ve uyumak arasında çok ince bir çizgi var. Yatakta uyanmanız gerekirken bilinciniz ne yerindedir nede yerinde değildir ve o şuursuz anda bir karar vermemeiz gerekmektedir. Ben genelde tercihimi uyumaya yönelik yapıyorum, daha da sonra da uyandığım zaman neden uyudum ki diye kendime kızıyorum. Kararı ben mi veriyorum acaba diye sorunca, beyin gerçekten istediği neyse onu yapıyor, banada fikrimi soruyormuş gibime geliyor.

Eğer bir rutin için kalkmanız gerekiyorsa, daha önce de geç kalmışsanız ve cezası çok büyük birşey değilse yataktan çıkmıyorsunuz muhtemelen. Ancak her zaman yapmadığınız birşey için uyanmanız gerekiyorsa o zaman uyanmak çokta zor olmuyor. Benim tembelliğimin sebebi belli, işe gitmek istemiyorum hiç uykum olmasa bile yataktan çıkasım gelmiyor.

Teknolojinin gelişmesiyle türemiş “internete güven olmaz” diye bir söz var, şimdi içten içe “yok canım” demek istesemde durum cidden böyle. İnterneti zarar görmeden kullanmak istiyorsanız özel bir çaba sarf etmek zorundasınız. Kafanıza göre kullandığınız zaman; ya browser’ın giriş sayfası değişmiyor, ya e-posta adresiniz spam mailler ile doluyor, ya masaüstünüzde reklam pencereleri açılıyor ya da daha kötüsü kredi kartı bilgileriniz ele geçiriliyor.

Son zamanlarda bende spam mağduruyum. Çok bilinçsiz bir internet kullanıcısı olmamama rağmen üye olduğum yerlerden başka yerlere e-posta adresim iletiliyor olacak ki, istemediğim mailler ile karşılaşıyorum.

İnternette bir ahlak olması gerektiğini düşünüyorum. Bir siteye girdiğinizde karşınıza hop diye pop-uplar açılmayacak. Ya da bir web master sitesindeki reklam yerleşimlerini içeriğin üstüne yapıp sonra bunu yazı boyunca kaydırmayacak, daha da kötüsü reklama tıkla içeriği gör falan demeyecek.

Günümüzde internet çok büyük bir gelir kapısı, bazıları bunu düzgün yollarla yaparken diğerleri kolay para kazanma peşinde. Bu kolay para kazanma peşinde olan tipler yüzünden de insanlar reklamlara tıklamaya korkar olmuş artık. Ne zaman reklama tıklasa ya kontörü gidiyor ya da saçma bir yere üye olduğu için başına bela alıyor, bilgisayarına istemediği programlar yükleniyor. İnterneti çok iyi kullanamayan insanlardan faydalanarak yapılan bu ahlaksızların bir şekilde önüne geçilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Artık bir web sayfasına girdiğim zaman canan’ın oturum açmasını ya da gizem’in bana mesaj göndermesini, bir haftada 7 cm büyümeyi, bir gecede 4 kilo vermeyi, daha fazla mekik çekip rakimi geçmeyi istemiyorum. MSN’e girdiğimde insanların bana. “Hey! yeni bir site keşfettim bedava kontör yüklüyon. Elelemin çakalı biziz tabi tıkla sende virüslen” gibi mesajlar göndermemesini istiyorum.

Video kalitesi biraz kötü.

Eurovision’un bir müzik yarışması olduğunu düşünmediğimden oturup pek bakmam, ama bu yıl eurovision 2010 finallerini  izledim. Genel olarak beğendiğim bir ülke olduğunu söyleyemeyeceğim. İzlerken bir tek Almanya fena değil bizimkilerde iyi demiştim. Bence diğer ülkelere bakıldığında birinciliği Manga hak ediyordu diyorum. Diğer ülkelere bok atmak gibi olmasın ama yarışmaya katılan müziklerin her biri çok tanıdık geldi bana sanki daha önceden dinlemişim yada piyasada çalan müziklermiş gibilerdi. Birtek farklı birşeyler dinlediğimi Almanya ve Türkiye’de fark edebildim. Sonuç olarakta Almanya 1. Türkiye 2. oldu zaten. Eurovision yarışması en baştan beri ülkelerin birbirlerini yağlayıp bağladığı bir yarışma oldu bana göre, zaten sunucuda sürekli şu ülkeden puan almamız zor şu ülke bize hiç puan vermiyor diye söylenip duruyordu. Madem müzik söz konusu yıllardır hiç mi beğenmediniz muziğimizi ?

Almanya’nın eurovision parçası

Lena Meyer – Satellite

Türkiyenin eurovision parçası

maNga – We could be the same

Bugün msn de takılma kararı aldım Eski kız arkadaşlarımdan biriyle rahatça konuştuk biraz arkasından sınıf arkadaşlarımla konuştuk. Ne güzeldi ama eski kız arkadaşla bu kadar rahat konuşmak için aradan 2 yıl geçmesi mi gerekiyordu bunu da merak etmedim değil yani. Kısacası ben diyorum ki rahat olmak lazım…

Lost’daki onca gizem merak ve bilinmeyenin çoğunun hiç bir yere bağlanmaması bağlananlarında sinir bozucu bir şekilde anlamsız olması herkes gibi benimde sinirlerimi bozdu. Keşke diziyi yarım bıraksalardı bile dedim kendime. Dizinin ilk 2 sezonunu izlediğim zaman bundan çok daha iyi bir son bekliyordum. Bu konuda bir çok insan benim gibi düşünüyormuş sözlükten okudum biraz hakkında çok konuşmak istemiyorum. Lost sezon 6 hakkındaki düşüncelerimi dünya ile paylaşmak istedim ve ortaya şöyle birşey çıktı.

Eğer diziye başlamadıysanız başlamanızı önermiyorum. Bizim 6 yıl boyunca öğrenmeye çalıştığımız şeyi şurdaki videodan 3 dakika içinde öğrenebilirsiniz.

İşte bunlarda ekşide yazılanla. Benden bu kadar Lost ile işim bitti

Öncelikle ne kadar güzel olursa olsun hiç bir ev, o büyüdüğünüz,  akşam “yemek hazır” nidalarının yükseldiği, bazen kavga gürültü ettiğiniz, arkadaşlarınızı getirdiğiniz zaman ananızın babanızın rahatsız olduğu, çamaşırlarınızı kirliye attıktan sonra sihirli bir şekilde ütülenip dolaba yerleştiği, son ödeme günlerinin sizinle bir alakası olmadığı o evin yerini tutamaz. evde olağan dışı durumlar varsa o ayrı tabi.

Herşey üniversiteyi ertelemem ile başladı. Önce fotoğrafçılık yaptım, otelde kalırken keyfim yerindeydi çünkü ben sadece işimi yapıyordum. Geri kalan herşey bir şekilde halloluyordu. Daha sonra fotoğrafçılık sezonu kapandı bende eve döndüm kısa süre sonra. Karşıma çıkan  güzel bir fırsatı değerlendirerek Antalya’dan / Cennet’den, Ankara’ya / gerçek dünya’ya taşındım.

Ankara’da bir akraba bulunmayınca haliyle bir ev tutmak şart oldu. Oda tek başıma olamayacağı için işyerinden yeni tanıştığım insanların yanına ev arkadaşı oluverdim.

İlk zamanlar ayrı evin verdiği gaz ile mutluluk içersinde yaşayıp gidiyorduk. Bu mutluluk 3 ayın sonunda suyun kesilmesi ile son buldu. Faturalar bir kenarda duruyordu ama biz onlar ödememiz gerektiğini fark etmemiştik. Daha sonra faturaların ödenmesi gerektiği ortaya çıktı.Neyse ki bu çok da zor bir şey değildi. ( Para varsa tabi )

Ev arkadaşımla ceplerimizi bozukluklara kadar boşaltıp faturaları ödediğimizde gördük ki 10 liralık fatura için 30 lira gecikme 33 lira açma kapama parası falan ödüyoruz. İşte o zaman birşeyler yerine iyice oturdu. Biz işimizi zamanında yapsakta maaşlar her zaman gününde yatmıyordu işyerimizde. Bu nedenle bitmekte olan ayın sonlarına ve gelen ayın ortalarına doğru bir sefalet bir açlık bir sokak çocuğu edasıyla yaşamımızı sürdürüyorduk. Milli yemeğimiz makarna artık can sıkıcı bir hal alsa da arada kendimizi motive ediyorduk tabi.Paramızı idareli kullanmalıydık ama bunu pek iyi başaramıyorduk. Hala daha mükemmel bir şekilde idare edemesekte ilk zamanlar kadar sıkıntılı değil.

Aradan bir süre geçtikten sonra eve alışma ve üşengeçlik durumu başladı. Bu durumda yaşanan şeylerde mutfağı bok götürmesi, camların şeffaflık özelliğini kaybetmesi, çamaşır yıkamama, sabahları farklı çoraplar giyip işe geç kalma durumlarının başlangıcı oldu. Çamaşır yıkamak gerçekten çok büyük bir iş gibi geliyordu. Kıyafetsizlikten makineyi ağzına kadar doldurup yıkıyorduk mecburen ama makine yıkama işini bitirdikten sonra çamaşırları çıkartıp asmaya üşendiğimiz için çamaşır makinesinin içinde bir kokuşmuşluk çamaşırlarımızı iğrenç kokutuyordu.Çamaşır sepeti de almadığımız için iş iyice can sıkıcı bir haldeydi. O haldeki çamaşırları giymek zorunda kaldığınız zaman, ahh anne! diyerek birşeyler yapmanız gerektiğini anlıyosunuz.

Ara sıra yemek yapmak zorunda olduğumuzda mutfakdaki bulaşık dağlarına giriyorduk. Oda pek bir can sıkıcıydı ki sormayın. Ara sıra evi temizleyelim hadi diye laflar söylesekte bunların çoğu boşa gidiyordu. Çok sık hastalık ve halsizlik durumları ile karşı karşıya kalmaya başlamıştık. Yine kıyafetsiz kalmaya başlayınca anladım ki bu şekilde hayat geçmiyor artık birşeyler yapmak şart. Odamı topladım biraz temizlik yaptım evi ev haline getirmek için hep birlikte hareket ederek bir şeylere çeki düzen vermeye başladık. Su, internet kesilmeden faturayı ödedik. Ütü yaptık. Ara sıra ev yine kötüye gitsede artık ilk zamanlar ki gibi değil. Bugün gidip çamaşır sepeti bile aldım. Git gide bu bekarlık işine alışıyorum. Siz siz olun çok heves etmeyin böyle şeylere. Yapmak zorundaysanız da üşengeç olmayın ! Sonra sonra anlamayın arkadaşlar.

Bildiğimiz gibi geçen günlerde Adobe CS5 hakkında tanıtım videolarını yayınladı. İşyerine bomba gibi düşen CS5 muhabbetlerinden sonra izlemesem meraktan nefes alamazdım. Hemen izleyeyim dedim kendime. Photoshop’a yeni eklenen özellikleri görünce o eskiden söylediğim EN İYİSİ CS2 abi dediğim günleri şöyle bir gözümden geçirdim de Adobe bana bu sözlerimi şahane şekilde geri aldırdı diyebilirim. Sorunlu CS3 after’ından kurtulmak için CS4 e geçmiştim CS4 de keyfim yerinde derken CS5 in videolarını görünce heycandan titrer oldum.

En çok ses getiren özellikleri şüphesiz, Content-Aware Fill, gelişmiş puppet tool ve yeni boyama fırçaları olacak photoshopda ayrıca şu 3D harf olayı da harika olmuş çok büyük eksikti. Artık C4D de kasmadan rahatça 3D harfler yapabileceğiz. 64 bit sayesinde nihayet tam performans çalışabileceğiz

ANCAK !!!!!

İşlerin bu kadar kolaylaşmas piyasada ben bu işi biliyorum diyen kişinin çoğalmasına ve doğal olarakta maaşların düşmesine sebep olacak. Aslında biz bunları bir şekilde yapıyoruz sen en iyisi bunları bu kadar kolay hale getirme adobe diyeceğim ama dilim varmıyor. Sen bildiğini yap en iyisi. Bundan 5 yıl sonra işler ne kadar kolaylaşır düşünmek bile istemiyorum.

ürün özellikleri:

Macbook Pro

• 2.53GHz Intel Core i5
• 4GB 1066MHz DDR3 SDRAM – 2X2GB
• 500GB Serial ATA Drive @ 5400 rpm
• SuperDrive 8x (DVD±R DL/DVD±RW/CD-RW)
• MacBook Pro 17-inch Hi-Resolution Glossy Widescreen Display
• None
• Backlit Keyboard (English) & User’s Guide

Apple Store Fiyatı: $2,299.00

Elmacıpazari Fiyatı: 3369 usd – fiyat daha yüksek olmasına rağmen i5 işlemci değil coreduo işlemci veriyorlar yanında.

Daha pahalı olması bir yana standart i5 işlemcili bir Macbook Pro sahibi olmanız malesef mümkün değil. Çünkü kendi kafalarına göre bir paket yapmışlar size sadece bunu satıyorlar. Burdaki fiyat farkı 1000$ civarı şimdi başka ürünlere bir göz atalım.

Ürün Özellikleri

Mac Pro

Gelelim iphone madurlarına işin en çarpıcı ve en üzücü kısmı ise bu. Elmacıpazari veya bilkom iphone stoğuna sahip olmadığı için fiyat karşılaştırmasını hepsiburada ile yapıyorum.

Konusu da az çok şöyle birşey. Daha önce hiç iyi bişey yapmamış bir adamın başına ne zaman iyi bişey gelse hep kötü sonuçlanır. En son kazıkazandan kazandığı 100 000 doların sevincini yaşarken araba çarpıpda parayı kaybedince hastanede başına neden kötü şeyler geldiğinin farkına varır. Başına iyi bişey gelmesi için öncelikle yaptığı kötülükleri telafi etmesi gerekmektedir. Kendine bir liste hazırlar ve her bölüm listeden bir madde siler. Listedeki maddeler komik ve meraklandırıcı hikayelere dönüşür.

Güzel bir dizi kısa ve uyku getirici bölümleri var.

Ubuntuyu nasıl elde ettiğime gelince. Ubuntu web sayfasından bir adet Ubuntu CD’si istedim ve İngiltereden işyerime kadar tamamen ücretsiz bir şekilde benim oldu. Aslında kafamda ubuntu kurmak gibi şeyler yoktu ama CD’nin gelmesi beni biraz teşfik etti. İyi ki kurmuşum, Ubuntuda neredeyse herşeyi bulduğumu söyleyebilirim. Keşke pc’me Mac-OS kurabilseydim o zaman Windows’a hiç gerek kalmazdı ama olsun. Windowstan sıkılan herkese gönül rahatlığı ile ubuntu tavsiye edebilirim. En azından araştırın pişman olmayacaksınız olağan üstü temaları ve özellikleri var. Üstelik
hiç takılma yaşamıyorsunuz. Alışma süresi 2 gün kadar. Sonra takır takır kullanabilirsiniz. Ubuntu üzerinden yazdığım ilk yazıda bu şekilde sonlansın. I love UBUNTU….

Sizi şaşırtmak gibi olmasın ortaokuldayken bir muzik grubundaydım. Bass gitar çalıp kendi çapımda eğlenmiş oluyordum. Okul mezuniyetinde konser falan derken, hevesim sona erdi bass gitar defteri kapandı benim için yıllarca elime bass gitar almadım. Geçen hafta yine bir müzik grubunda bass gitar çalmaya başladım. Müzik camiyasından uzak kalmak gibi bir niyetim vardı ama grubun elektrocusu Asilblog’un yazmayan yazarı Rahn olunca kıramadım giriverdim. (Kendisi orta okuldaki grubumda da aynı görevdeydi) Zaten aktif bir grup değiliz 3 aya dağılır diye düşünüyorum bu aralar.

Bu yazının konusu benim bir grubda yine bass çalmaya başlamam değil tabiki. Studio çıkışında pamuk eller cebe seansı başladığı zaman oha dedim. Bizim zamanımızda studio kiralamanın saatlik ücreti 15 – 20 lira civarındaydı. aradan 4-5 yıl geçti fiyatlar 16 lira falan olmuş. Üstelik kaliteli bir yerdi diyebilirim. Uzun lafın kısası, studiolar elektrik zammından falan habersiz galiba. Ben tüketiciyim arkadaşım işime gelmiyor değil ama, yinede azıcık bir empati kurunca üzülüyor insan. Ne olacak bu esnafın hali…

Tavsiye: Ben kredi kartı kullanmıyorum ve çok fazla geçim sıkıntısı da çekmiyorum. Ay sonu yaklaşırken ne olacak şimdi diye telaşlanmama da gerek kalmıyor. Sizde yapabiliyorsanız kullanmayın.

İşin gerçek kısmını geçelim biraz da saçma kısımlarından bahsedelim. Soğuk olunca insanların beyni donuyor olacak ki herkes sürekli birbirini hava konusunda bilgilendiriyor. Mesela dışardan içeri girme durumunda; “dışarsı çok soğuk.” şeklinde bir cümle karşınızdaki kişiden ilk duyacağınız şey olabilir. Sizde o sırada pencerenin önünde yerdeki buzlara bakıp dışarda tropikal bir iklimin olduğunu zannediyorsunuzdur muhtemelen. Bu soğuk muhabbeti genelde eve bağlanır ki o da şu şekilde oluyor;

-Sizine ev nasıl, sıcak oluyor mu ?
-Eh işte ılık gibi.
-Bu durumda karşıdan gelen tepki kelimesi kelimesine şudur;
-HMM kaçıncı kattasınız ki ?
-Zemin kattayız.
-Eee, tabi siz en alt katta olduğunuzdan zeminden soğuk yiyosunuz alt katta en azından bi alt ev olsa ….

Alt katta ev olsa oranın sıcağı bize de etki eder bizde ısınırız bilmem ne! Sanki biz bilmiyoruz bunu. Yada havanın soğuk olduğunu. Ne kadar sabitlenmiş, stabil bir konuşmadır bu ya. Gerçi suçlamamak lazım, 4 dakka sonra şuur kapanıyor… Beyin donuyor… Soğuk yahu Soğuk !!!

2 hafta boyunca günde 10 saat 20 dakika üzerinde çalışmak.
20 dakikalık bir keloğlan çizgi filminin tamamlanması 2 hafta kadar zamanımızı alıyor. Bazen aynı plan üzerinde o kadar çok çalışmak gerekiyor ki o repliği birkez daha duyarsanız sinir krizi geçirecekmişsiniz gibi geliyor. Tansiyon çıkıyor, sinirler geriliyor. Ama yine de çok seviyorum işimi. Hem sayılı gün bu çabucak geçiveriyor… “Benim BEN, KELOĞLAN”

Yeşil Perde Krizi
Ankara’ya taşındığımdan beri harıl harıl yeşil, düz perde arıyordum. Perde bulamayınca alternatif bişeyler aramaya başladım ve sonunda Koçtaştan iki kişilik yatak çarşafı buldum, tam istediğim yeşil olmasa da color key yaparken işimi görüyor. Odam da green box, 2 kamera, 2 tripod falan olunca oda iyice studyo ya benzedi. Kısa kısa da olsa videolar çekip onlar üzerinde çalışmak eğlenceli olabiliyor…

Sinema da mesaj rezilliği
Hangimizin başına gelmedi ki ? Alakasız birine kırk yılda bir mesaj atarsınız, ararsınız sinemadayım diye cevap gelir. O an karmaşık duygular içerisine girersiniz. Bir de siz sinemadayken arar ya anne, baba… OFFF OFF! Omasın böyle şeyler

Tek başına binlerce poşet taşımak.
Bayramda Antalyadaydım. Geri dönüşte son kalan eşyalarımı da alayım dedim. Ankaraya gelince anladım ki poşet ve çantaların sayısı arttıkça işler düşündüğünüz gibi gitmemeye başlıyor. Metrodan çıkar çıkmaz taksiler yanınıza yaklaşıyor. İmanınız gevremiş bir şekilde dolmuş durağına gitmeye çalışıyorsunuz. Binmek dert, inmek dert… Çok zor oluyor be!
Dip Not: Haklı olduklarını sonuna kadar anladığım Onur Yavuz ve Yekda Tanıştan Özür Dilerim.

D5000′e şiir yazmak istiyorum.
Bu günlerde canım Nikon D5000 çekiyor ama para vermeden almak istiyorum. Böyle biri gelse hediye etse, ya da kola kapağından falan çıksa çok güzel olmaz mı ? Şu anda alınası mantıklı bir kamera olduğunu düşünmekteyim. Önümüzdeki 3 ay içerisinde kenara para atıp alabilirim. Bu ay kenara attığım para D5000 içindi ama PSP alıverdim… Pişman mıyım ? HAYIR!

-Başvurmak istediğiniz zaman 12 aydan aşağı başvuramıyorsunuz. Eğer 1 ay kullanıp çıkıcam derseniz 12 ayın parasını ödemek zorundasınız.
-Adamlar size 1GB – 6GB arası saçma kotalar koyuyorlar
-İnternet hızının sabit garantisi yok. Hiç çekmese bile parasını ödemek zorundasınız.
-Memnun kalmadığınız taktirde cihazı satma şansınız yok.
-Adil kullanım adı altında hızınızı düşürebiliyorlar.

Mesela ben aldım cihazı çok yavaş ve işimi görmüyor tamam kullanmıyorum desemde 1 yıl parası ödemek zorundayım. Yada aldım memnunum eğer 1gb lık tarifeden 2gblık tarifeye geçmek istersem önce bütün bir yılın parasını ödeyip sonra tarifemi değiştirebiliyorum yani param boşuna yanıyor.

Bu yapılan şey tamamen kendi verdikleri hizmete güvenmediklerinden kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Eğer her daim istikrarlı ve düzenli bir şekilde çalışıcak olsa aylık taahhütname imzalatırlardı diyorum. 2mbit sınırsız alabileceğim bir paraya hızı belirsiz 1gb kotalı bir internet sabihi olmak istemiyorum ama eğer bir care bulamazsam el mahkum olacak sanırım.

DİPNot: Bir önce ki yazıda bu yazıya verilmiş bir link görmeniz ve bu düşüncelerin diğer yazının sonuna eklenmemiş olmasının sebebi asil’in blogda varyasyon yapma çabasından kaynaklanmamaktadır. Bunun nedeni 3G ile ilgili olan düşüncelerimi kişisel bir yazının sonuna eklemeyi istemememdir.

Bu sene cumhuriyetimizin 86. Yılı ve 86 yılın sonunda milletimizin ne kadar ilerlediğini görmemiz mümkün. Ben dahil, jenerasyonumuza sorun, hepsi Atatürk’çüdür. Biz Atatürk’ü arka sıralarında resim yaptığımız sınıflardan tanıyoruz ama olsun, Atatürk’ün Nutuk’unu okumadık ama olsun, gençliğe hitabeyi ezberlemiştik de unuttuk olsun, inklaplarının kaç tane olduğundan bile emin değiliz ama olsun halkçılık var milliyetçilik var, haberler bize çok iç karartıcı gelir pek izleyemeyiz ama olsun neler olup bitiyor sohbet arasında öğreniriz, gazete almayız o alışkanlığı da edinemedik, kitap aslında okurduk ama pek vaktimiz olmuyor, dizi izlemeyi tercih ederiz daha çok (bu arada Aşk-ı Memnu’nun kitabı çıkmış duydunuz mu?*), kimimiz rock’çıyız kimimiz emo’yuz rapçiyiz ama olsun batılı devletlerin seviyesine geliyoruz işte, bu arada bizim gibi Atatürk’çü olmayanlar da var, bir ekip kendine PKK diyor kürt onlar ama olsun, demokratik açılım oldu hepsi suçsuzmuş, bir iki asker öldü ama olsun, ha bir de dinciler var birkaç tane, onlar laik değillermiş ama olsun, bu arada iktidarda da var onlardan ama olsun biz demokratiğiz kendi kendimizi yönetiyoruz. İngilizce’den bol bol dilimize kelime kattık türkçenin özü kayboluyor ama olsun dil böyle zenginleşir. Memleketimizde herkesin işi yok ama olsun olanlar yeter. Kiminin çeşit çeşit arabaları var kiminin yiyecek ekmeği yok ama napalım, kader işte. Eğitimden bahsetmeyi de unutmamak gerek, hepimiz okumuyoruz ama olsun okumayanlarımız çalışıyor, okuyanlarımız okullarını pek sevmiyorlar, başarılı olanlar yurtdışına gitmeyi tercih ediyor. Yurtdışı demişken, yurtdışındaki doktorlar, müzisyenler kısacası yurtdışında olanlar daha bir makbul bizde, ee eğitim farkı var tabi, ama olsun parası olan gidiyor sonuçta. Bu arada ülkemizde hergün onlarca insan oluyor, ama biz bir tane katil bulduk Cem Gariboğlu diye, onu da ihmal etmedik, hapishaneden açık lise okutuyoruz ona. Bütün polis güçlerini kullandık onu bulmak için, diğer cinayetleri rafa kaldırdık ama olsun içimiz böyle rahatladı. Bu arada politik görüşlerimiz de var. Var ama gidip oy kullanamıyoruz bir türlü, işimiz oluyor o ara, canımız istemiyor. Eh bu konulara pek ilgi duyamıyoruz, malum vaktimiz yok çünkü ne çok çalıştığımızdan, ne çok yorulduğumuzdan bahsederken bütün vaktimizi harcayıveriyoruz, ne çalışmaya vakit kalıyor ne yorulmaya. Ne düşünmeye vakit kalıyor ne konuşmaya. Özgürlüğe vaktimiz kalmıyor. Bizler Atatürk’çüyüz de, bunun ne olduğunu merak edip, açıp bakmaya vaktimiz kalmıyor, olmuyor.

Atatürk’ün kanla ve terle kurduğu cumhuriyeti 86 yıldır yok edememişizdir. Ama bu bizim bu cumhuriyete sahip çıktığımız anlamına gelmez, bu sadece Atatürk’ün dehasını gösterir. Atatürk’çülük Atatürk’ün emeklerinin parçalanışını seğretmeye mazeret değildir. 29 Ekim gününün önemli olduğuna inanmak değil, bu önemi öğrenmek, bilmek, düşünmek lazımdır. Kürdü, genci, yaşlısı, sağcısı, solcusu, rapçisi, emosu kendi derdini savunabilir, ama 29 Ekim Türklüğü savunma günüdür, ve bu heyecanı hissetmeyi gerektirir. Hepimizin Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun.

Not: Eleştrilerim ilk önce kendime karşıdır.
*Bir arkadaşımın arkadaşının birebir şahit olduğu bir konuşmadır. Şaka amaçlı mı ciddi mi sarfedilmiştir bilemem.

Gel zaman git zaman araştırmamı Bimeks mağazasında sonlandırdım çünkü stokları kabarık ve fiyatları düşük gözüken tek yer orasıydı. Hatta daha ucuza bulursan farkı sana geri ödüyorlardı falan. Dedim ki “tamam işte burası“. Gittim ve bir adet Toshiba Camileo P30 sahibi oldum. Eve geldim, makineyle oynarken sarj edeyim bari dedim. Sonra makinenin sarj olmadığını gördüm 3-5 tane priz değiştirdim. Usb girişini kontrol ettim sonra bataryayı kontrol ettim ve en sonunda batarya dişlerinden bir tanesinin yamuk olduğunu gördüm. Şöyle bir el attım ve sarj olmaya başladı. Daha önce yayınladığım “Odam artık toplu” videosunun bir kısmını o kamera ile çekmiştim. Sonra o kamera’nın elimde patlayacağını düşünerek değiştirmek istedim. Sonuçta ayıplı üründü ve benimde değiştirme hakkım vardı.

Bimeks’e tekrar gittim (yol birbuçuk saat sürüyor) ve ellerinde aynı kameradan olmadığını söylediler. Bende 50 lira fark ödeyerek Toshiba Camileo H10 aldım. Eve geldim gerçekten çok memnundum sarj oluyordu ergonomisi ve görüntüsü çok daha güzeldi sadece teşhirden verdikleri için üzerinde çizikler vardı ama çok da umrumda değildi açıkcası. Daha sonra video çektim ve kamerada ölü piksel olduğunu gördüm gidip geri vericektim ama yol gözümde çok büyüyordu ertesi gün gittim ve 100 lira fark vererek Toshiba Camileo H20 aldım. Açıkcası görüntü olarak P30 dan hiç farkı yoktu sadece daha şık bir makineydi ama ben H10 dan daha memnundum eve geldim, hava karardı ve gördüm ki kamerada 4 tane ölü piksel var. O an beynime kan sıçradı, yaklaşık 2 saat boyunca Antalya Bimeks mağazasını aradım ve bir türlü açmadılar bir süre sonra tekrar aradım ve bu sefer cevap alabildim. Derdimi anlattıktan sonra “bir saniye” dendi 15 dakka kadar müzik dinledim sonra telefon açıldı ve anında yüzüme kapatıldı iyice sinirlenmiştim tekrar aradım ve bu sefer teknik bölüme bağlanabildim. Kamerayı geri getirmem söylendi.

h20 ölü pikseller

Bende tekrar H10 alacaktım ama Antalya’da başka H10 yoktu. Bende paramı almaya karar verdim. Real mağazasını aradım ve stoklarında H10 olup olmadığını sordum. Var dediler, fiyatını sordum ancak telefonda şirket kuralları gereği fiyat veremediğini mağazaya gelmem gerektiğini söyledi. Gidip kamerayı iade ettim ve Real mağazasına gittim (toplam yol süresi 2 saate yakın) mağazada ellerinde H10 olmadığını söylediler ve bana H20 vermeye çalıştılar. H20′nin fiyatı Bimeks mağazasından 103 lira kadar pahalıydı. Sinirlerim bozuldu ve kamera almadım. Daha önceden bir web cam almam gerekiyordu ve gittim bir web cam aldım sonradan öğrendim ki onda da 10 lira kazıklanmışım. Bir daha Real’in kapısından içeri girmeyi düşünmüyorum. Bimeks’den memnunum ama biraz şanssızlığıma denk geldi. İyi bir ders oldu artık kontrolleri daha sağlam yapıcam.

Resimde görmüş olduğunuz iki adet kalemtraş benim olmazsa olmazlarım arasındandır. Sağdaki büyük olan, bir zamanlar alıp tepe tepe kullandığım kalem traştır. Üzerinde çizgifilm karakteri fareler bulunduğu ve çok gay bir rengi olduğu için siyah sprayle boyamıştım. Kişiselleştirmenin verdiği bağ ile ona iyice bağlanmıştım. Ancak hayat işte bir gün kayboldu. O zaman aradım taradım bulamadım ve soldaki mavi kalemtraşı aldım. Aldığımın ilk günü kullandım ve o gün resim kursunda yok oldu. Kurs’da bakılabilecek her noktaya baktıktan sonra sinirlerim çok bozuldu. Yeni almış olduğum bir şeyi kaybetmenin verdiği mutsuzluk tüm vucudumu kapladı ki bunun bir kalemtraş olması beni iyice sinir etmişti. Aradan 1 hafta falan geçti ve o esrarengiz bir şekilde bana geri döndü. Kursta o kadar üzüldüğümü gören kişi onu mutfağa bırakmış olacak… Gel zaman git zaamn bugün evde diğer kalemtraşımı bulmamla birlikte iki tane kalemtraşım oldu. Şimdi çok mutluyum. Bir daha kaybolmayın.

Şimdiki lise tayfası Perşembe günü okulmu açılır diye bir protesto düzenlemediğinden olacak ki duraklar full lise üniforması giymiş insanlarla doluydu. Ne yalan söyleyeyim o kadar öğrenciyi o rahatsız üniformaların içinde görünce bir sevindim bir sevindim anlatamam. Okula tıraş olmadan gelme, küpe takma, cep telefonu kullanma sadece cep telefonu değil herhangi bir teknolojik cihaz getirme buraya, dönem ödevini elinle yaz, burası en kısa yol o yüzden burayı sadece öğretmenler kullanabilir gidin uzak taraftan dolaşın, bu tenefüs kantini kullanamazsınız, yukarda su içemezsiniz  muhabbetleri bir bir aklıma geldi ve bunlardan kurtulmuş olmanın verdiği mutluluk tüm vucudumu sardı.

Aslında her ne kadar bitti desemde etkisi hala devam ediyor o günlerin. Okuldayken “iyide hocam bunu nerde kullanıcam ? Ben mezun olduktan sonra bunları asla kullanmıcam” gibi şeyler söylerdim şimdi sözümü geri alıyorum. Çünkü hatırlıyorum. Mesela geçen gün tenis kortunda çekim yaparken raketin markasının wilson olduğunu gördüm ve birden wilson ilkeleri sıralandı kafamda…  Önemli şeyleri unutuyorum böyle şeyler kalıyor ya aklımda işte sinir oluyorum bu duruma. Lisenin kalıntılarından arınmak için birşeyler yapmam lazım.

Google reader tapıyorum sana!: Eskiden RSS olayını çok fazla kullanmazdım. Daha doğrusu mozilla da kaydederdim sonra bütün topladığım şeyler silinir giderdi. Son bir kaç aydır tüm takip ettiğim sayfaları google reader ile takip ediyorum. Ve Google‘ın ne kadar ulu bir firma olduğunu bir kez daha hatırladım. Bu mühteşem hizmet sayesinde hiç uğraşmaz oldum öyle ki bağımlılık yaptı bile diyebiliriz. Artık tek adres Google oldu diyebiliriz. İşte bu da bir firmanın işini nasıl güzel yaptığının göstergesi oluyor sanırım… Eğer siz hala RSS kullanmıyorsanız bi “Google Reader” operasyonu yapın derim ben!

Toplama kampı değişti: Toplama kampı bölümünde delicious kullanıyordum. Ancak firefox add-on u ile uğraşmaktan da bıkmıştım. Sonunda wordpress için yapılmış en harika plug-inlerden biri olan tweetable ile tanıştım. Keyfime diyecek yok. Artık ilginç bulduğum herşeyi direk wordpress üzerinden yayın yapıyorum. Hem twitter’ım hemde facebook statüsüm anında değişiveriyor. Böyle hayat kurtarıcı eklentilerin ücretsiz olması ise ayrı bir mükemmellik.

Yine sınav yine sınav: Evet. Yeditepe Üniversitesinden sonra bir de Bilgi Üniversitesi’nin sınavına gireyim dedim. Ve yarın da ilk aşama sınavım var. Umarım güzel sonuç elde edeceğim diyorum ve okuyucularımdan da iyi dileklerini istiyorum.

Mediamark’daki fotoğraf makinesi reyonu oldukça hoşuma gitti. D90lar EOSlar sizin denemeniz için önünüze serilmiş durumda. İstediğiniz gibi fotğraf çekip istediğiniz gibi mercek deneyebiliyorsunuz. Konsol bölümleri de bundan çok farklı değil. Nerdeyse tüm oyun konsolları sizi bekliyor. 9 LCD tv den oluşan kocaman bir dev ekran da PS3 ve hemen yanında guitar hero, wii, 3-4 tane direksiyon ve benzeri aksesuar deneyebileceğiniz bir ortam. Macleri incelemek isterseniz macbook pro’dan tutun en iyi imac e kadar herşey denemeniz için önünüze konulmuş durumda.  Ayrıca wow kullanıcıları için küçük bir reyon bile yapmışlar bu bölümde de cd, gamecard ve benzeri şeyler satıyorlar. MediaMarkt benim gibi teknoloji bağımlılarını kanserden kurtarıcak bir mağaza diyebiliriz.

Vatan Bilgisayar’da ise sadece pc kasalarını ve tablet reyonunu beğendim. Onun dışında diğer mağzalardan çok farklı bir yer değil. Klavye seçeneği de oldukça az…

Hayır arkadaşlar herhangi bir turizm firmasından para almadım. Blog yazarlığı rütbemi kullanarak yaşadığım memnuniyetsizliğimi paylaşacağım.

Son zamanlarda her zamankinden fazla seheyat eder durumdayım. Geçen gün İstanbul’dan Antalya’ya dönmek için Metro Turizm’den bilet aldım. Nedeni ise en yakında onun olmasıydı. Metro Turizm’i küçüklüğümden beri prestij sahibi ve iyi bir firma olarak bilmemin sebebini bilmiyorum ancak bu ilk ve son bilet alışımdı. Sitesinde güleryüzlü hizmet vs. yazdığına bakmayın, çalışanların neredeyse tamamında güleryüzden eser yok. Müşteri’nin değerini bilmeyen ofis çalışanlarından tutun. Küfr eden ve neredeyse müşteriyi dövecek, İşini sakince halledemeyen bagaj görevlilerine kadar herşeyi görmek yaşamak mümkün. Müşteri nedir bunun öğretilmesi gerektiğini düşünüyorum ve Metro Turizim’i çalışanlarını eğitmeye davet ediyorum. Bundan sonra sürekli bilet aldığım 2 firma dışında bilet almayı düşünmüyorum. Eğer sizde seyehat edecekseniz, tarafsız olarak yazdığım bu yorumu aklınıza getirmenizi tavsiye ederim.

Hayatımdaki zaman kavramını eleştireceğim bugün. Yatağımda uykuya dalmak üzereyken,”hayır yine kriz geldi acil yazmalıyım” diye kalktım. Şimdi de esneyerek bişeyler yazmaya çalışıyorum. Bundan 3 ay önce yeni bir kız arkadaşım oldu. 3 ay ne kadar kısa bir süre oysa sanki onunla yıllarımız geçmiş gibi. Çok şey paylaştık, çok zaman geçirdik birbirimizi ne kadar tanıyoruz orası tartışılır ama 3 aylık bir süre 4-5 yıl gibi uzun gelirken 10 yıl ın 2-3 yıl kadar kısa gelmesi garip değil mi ?  65 gün önce girdiğim öss sınavı 1 yıl önceymiş gibi geliyor. Bu cumartesi günü ise hiç gelmeyecek kadar uzak.  Kısacası gereksiz bir zaman kargaşası içindeyim. Hiç birşey tam ayarında değil. Acil kafamı temizleyip boşaltmam gerek bunun için uzun bir listem var listede odamı güzelce toplamaktan tutun da  web projelerini bitirmeye kadar bir çok madde var. Ne zaman başlayabileceğim ise mechul. Birde ilginç bir hikayem var kalemi kırdım bekliyorum.

Albümü Aşağıdaki linklerden indirebilirsiniz.

Buradan Mp3 formatında (70 MB)

Buradan Wma formatında (17 mB)

Bide şu yazıyı okuduysanız. Artık burda kardeşim mehmetcan da yazıyor asilblog’da. Kendisi biraz abartmış durumu sanki hiç istemiyomuşum gibi. Tamam belki biraz istemiyordum, ama bloğun adresi değiştikten sonra hiç bir sorun yok yazmasında.

Yaklaşık 2-3 yıl önce dandik defterlerimden birisine yazdığım saçma ve yarım yamalak hatırladığım bir yazı var, onu bizim terasta romantik bir gecede hamakta sallanırken mehmetcana okumuştum. Hem çok karanlıktı, hemde kendi yazımı okuyamadığım için arada duraksayarak okuyordum ve ben bile keyif almıyoddum okuduğumdan. Ama o bana “kanka sana bişey diyim mi ? Yazmayı sakın bırakma!” demişti. İşte o günden sonra daha bi zevkle yazmıştım yazılarımı. Blog açma sebebim ceren’dir o ayrı konu  :D  :D   ama yazılarımın ilk eleştirisini kardeşimden almıştım. Şimdi beraber yazıyoruz. Beraber el atacağımız konular olacak bloğa renk geldi diyebiliriz.

Bu sıralar sizleri sürekli yeni yazılara boğamıyorum, üzgünüm. Umarım bundan sonraki yazılarım kazandığımda hissettiklerimle ilgili olur. Artık beynim bulanık, üniversite bana çok yakın geliyordu. Sınav yaklaştıkça uzaklaşıyor sanki. Çok hazırlandım, her şey tamam kazanabilme yetim var ama neden böyle bulanık gözüküyor onu anlamıyorum. Kafamı diğer olasılıklardan arındıramıyorum. Sınav günü şansın devreden çıkmasını istiyorum. Umarım gerçekten hak etmiş olan ve gerçekten orda olması gereken kazanır. Tüm rakiplerime başarılar diliyorum. Hak eden alsın götürsün.

Bugün uzun zamandır yapmadığım birşey yaptım. Açtım televizyon izledim. 3 gün kadar önce micheal jackson’un öldüğü haberini almıştım. Küçükken çok severdim onu, danslarını falan izler dururdum. sonra bir anda sildi kendini dünyadan. Son zamanlarda yaptığı hiç birşey olmayınca bizde unuttuk onu. Açsam müziklerimi albümlerinin hepsi vardır ancak hiç birini dinlediğim yok. TV bana micheal jackson’u hatırlattı, ama öldükten sonra.

Aslında onu ölmeden önce bu kadar tanımıyordum. Bügün arka arkaya sürekli yayınlanan biyografisini izleyince ne kadar garip ve farklı biri olduğunu anladım. Biraz sorunlu ve sıyırmış birisi ona bişey diyemem ama yineden iyi birisi gibi. Onunla canlı tanışmak istedim… Ama artık micheal jackson’un elini sıkma ihtimalim yok. Karşılıklı oturamayız, onla konuşamam. Yaşarkende bunun ihtimali çok düşüktü ancak yinede bir ihtimal vardı. Şimdi yok. Keşke ölmeden önce onu bize böyle gösterselerdi. Bu durum sadece onun için değil, herkes için geçerli. O yüzden millet gebermeden yapılması gerekenleri yapmak gerek…

Eskiden filmlerde görürdük insanlar işlerden çıkartılır onların yerlerine son model robotlar konurdu. Film izlenirken anane ve dedeler üzülür ve bunları gerçek zannederlerdi. O zamanlar üzülmelerine pek gerek yoktu ama artık var! Artık insanlar yerine robotlar kullanılabiliyor, bu yazımda bu konuyla ilgili bir örnek vereceğim.

Bir zamanlar şehir içinde çarşıda yürürken tartıcı çocuklar gelip, “abi! tartayım okul harçlığı, yemek parası” gibi sözlerle bizleri tartmak isterlerdi. Ara sıra bu çocukların zabıta görevlileri tarafından kovalandığını görürdük. Herhalde küçük çocukların fiş, fatura kesmelerini istiyorlardı. Ama artık bu çocuklara rastlamak pek mümkün değil. Çünkü onların fiş kesmesini sağlayamayınca , onların yerine son model elektronik tartılar koydular. Bazıları sadece kilo değil boy ve burç da ölçüyor. Görünüş olarak ışınlanma makinesine benziyorlar, üzerinde de çocuk esirgeme veya engelliler için yapıldığı yazıyor. Galiba belediyedeki görevliler bir çocuğun tartıcılıktan ne kadar para kazandığını hesaplayıp fena para olmadığına karar verip sonra da tartıcı çocukları işlerinden ettiler. Şimdi o çocuklar da peçete ve gül satmaya başladılar. Seneye çarşıda peçete, gül veren ve bozuk parayla çalışan makineler görürseniz şaşırmayın belediye çalışmak isteyen çocukların fikirlerini çalıyor.

Evet, 2009 ÖSS sınavına bende katıldım. Bu benim ilk katılışımdı, umarım aynı zamanda son katılışım da olur. Önce biraz geriden bahsetmek istiyorum…
Bu yıl hiç sınava çalıştım mı ?
Hiç çalışmadım demek hiç doğru olmayacağından direk anlatayım, siz karar verin çalışıp çalışmadığıma. Her son sınıf öğrencisi gibi bende sene başında sınav bilincinde, kırtasiyeye gidip 1 ton yaprak test, 350 kilo kadar da, gerek konu anlatımlı gerek de konu anlatımsız test kitabı aldım. Amacımda bunları çözmek vardı. İlk 1-2 ay da öyle oldu zaten. Ama sonra küçüklüğümden beri hiç yenemediğim “boşvermişlik” huyum geldi beni yakaladı. “Amaaan, benim amacım baraj zaten” diyip bıraktım çalışmayı. Sadece deneme sınavlarına giriyordum. Bazen de derslerde test çözüyordum o kadar. Yani hiç çalışmadım denilemez, çalıştım hiç denilemez. Orta halli çalıştım karşılığında da hak ettiğim puanı alacağımdan hiç şüphem yok.

Sınava son bir hafta kala, sınav heyecanı beni de sardı. Birşeylere sarmak durumundaydım. Sonra bir gün eve geldim, gördüm ki abim kendi pc’sinde arkadaşı benim pc’mde hife-life oynuyorlar, heves ettim bende kardeşimin pc’sine geçtim hife-life kurdum ve girdim oyuna.  Zaten bişeylere sarmayı amaçlayan ben, oyuna sardım ve son hafta her günümü hife-life oynayarak geçirdim. Ara sıra abim odama gelip “hiç ders çalışmıyorsun” diyip duruyordu. Bende “son hafta çalışsam ne olur ?” diye düşünüyordum tabii.  Son 2 gün kalınca durup düşünme fırsatım oldu. Bir süredir kafam çok doluydu. O kadar doluydu ki kime ne zaman söz verdiğimi veya ne yapmam gerektiğini bile hatırlayamıyordum. Bu konuda büyük endişe duyuyordum ama artık endişeden eser yok. Çünkü hife-life beni tedavi etmiş. Kafam bomboştu ve ben bir hafiflik duyuyordum. Çok iyiydim. Artık kafam rahatladı.
Ertesi sabah 6 da burnum kanayarak uyandım. Hemen gidip temizleyip, tampon tedavisi uygulayıp, yatağıma geri döndüm. Tekrar uyandığımda kanın yatağıma bulaşmamış olmasının verdiği gururu, çok şiddetli bir şekilde yaşadım. O gün neler yaptığımı çok iyi hatırlamıyorum. Yine hife-life oynadım sanırım. Akşamında eniştemlerde mangal partisi yaptık ve eve erken gelip yattım. Yatağımda bir saat kadar uykusuzluk çektim. Düşünüyordum sürekli. Sabah kalkacaktım ve ÖSS sınavına girecektim.

Okulda ÖSS demekten bir hal olmuştuk. Bir sürü deneme sınavı falan ohhooo…. Hepimizin ağzında bir ÖSS vardı. Birde benim yaptığım bir ÖSS takvimi vardı, her gün bir sayfasını koparıyorduk. Bu süreç öyle bir süreçti ki sanki ÖSS hiç gelmeyecek gibi geliyordu. ÖSS ye geri saymanın verdiği psikoloji bende ÖSS gelmeyecek yargısını yaratmıştı. Ama bugün sabah ÖSS ye girecektim. Sonra yetenek sınavlarına 60 gün kaldığını hatırlayınca anladım ki; onlar da bir gün gelecek ve bu çok hızlı olacak. Yani 2 gün sonra “ulan yarın yetenek sınavı var” diye yatacağım yatağımda. Demek ki hızlı çalışmam gerek diye düşündüm ve bu düşünce sonrasında kararımı verdim çalışma yönünde.
Uyuduğumu hatırlamıyorum. Ama saat 4 de uyandım. “Lan! Daha çok erken” dedim ve döndüm yattım. 4:30 da uyandım “Hayyııırr” dedim ve uyudum 5:30 da uyandım “öff uyku, uyku dedim” 5:50 kadar dönüp durdum, sonra olmayacak dedim açtım pc’mi MSN e girdim. ÖSS ye girecek herkes msndeydi Kimse uyuyamamış. “Ohh bE! sandığım kadar sorunlu değilim” dedim. Duş aldım hazırlandım ve dolmuşa binip okula gidiyorduk, annem songul ablam ve ben. Dolmuşta herkes öğrenci ailesi olduğu için genel muhabbet ÖSS sınavıydı. Kızın birisi giriş belgesi unutmuş, annesi de zorla “geri dönmeyelim alırlar seni” diye diretiyordu. Songul ablam fark etti bu konuşmayı “nah alırlar” edasıyla “sen kimseyi dinleme almazlar seni şimdi” diyerek kıza güç verdi. Sonra kız ve annesi indi. Songul ablamlar da onların yerine oturdu. Yaptığı iyiliğin karşılığını bu kadar çabuk alan başka birisini görmemiştim.
ÖSS kapılarında bekledik sınava girdim. Optikleri kodladık, sayfaları saydık, herşeyi yaptık. Sonra kitapçıkları açma saati geldi. Açtım ve baktım. Sorular… Sorular bizim deneme sınavlarında çözdüklerimden farklı şeyler değillerdi.
İnsan gözünde öyle büyütüyor ki, sanki hiç bilinmeyen şeyler arasında tahminlerle ve risklerle çözeceğiz o sınavı. Ama aslında öyle bir şey yok hepsi bildiğimiz şeyler ve bize öğretilip tekrar tekrar baktığımız şeyler. Her sorudan sonra daha çok tebessüm oldu yüzümde gerçekten çok eğlendim sınavda, ara sıra sonucunda üniversite olduğunu düşünüp güldüm bile… Yarım saat kala her şeyi iki kez tekrar ederek bitirmiştim. Songül ablamın haklı olduğunu anladım. Çünkü giriş belgelerini topladılar.  Sonrada güle oynaya eve döndüm. Tv den ve internetten cevapları kontrol ettim. 195 puan civarı bir puan bekliyorum. Geçmem gereken barajdı. Amacımda 230 civarıydı, Ama olsun ben mutluyum…
ÖSS SİZİ KORKUTMASIN

Yukarıdaki metne göre, yazar için aşağıdakilerin hangisi söylenemez ?
a) Yaşadıkları, gelecek için olumlu kararlar vermesine neden olmuştur.
b) Sınav kaygısını, sınav esnasında yenmiştir.
c) Yazar, yazamayınca kendisini kötü hissetmektedir.
d) Sınavı çok umursadığı için, son yılından tat alamamıştır.
e) Yazar, ÖSS sınavını gözünde çok büyütmüştür.

Bazı kişilerin öss giriş belgeleri gelmemişti. Eğer sizinde öss giriş belgeniz gelmediyse son bir hafta kalıncaya kadar bekleyin, sonra postaneye gidin eğer adınıza bir gönderi gözükmüyorsa, en yakındaki ösym bürosuna gidip sınav giriş belgenizi çıkartın. Eğer giriş belgeniz kaybolduysa; yine bürodan 5 TL karşılığında çıkartabilirsiniz. Öss ye girecek olan tüm rakiplerime şimdiden başarılar diliyorum.

Bu yazıdan çıkaracağımız sonuca gelelim. Eğer 1 milyarlık telefonunuz kaybolursa üzülebilirsiniz. Ancak ortalama 50 liralık bir telefonunuz varsa kaybolduğu zaman üzülmenize gerek yok. Çünkü size ulaşıp geri iletiyorlar hem de hiç zarara girmiyorsunuz üstelik  sim kart ile uğraşmaya bile gerek kalmadan. Yani pahalı telefon aldığınız zaman hem alırken fazla para ödüyorsunuz ve kaybolunca geri gelme ihtimali düşüyor birde sim kartlarla, numaralarla uğraşmanız gerekiyor, ucuz telefonunuz varsa hemen geri geliyor size… Gerçek çıkarmamız gereken sonuçsa, biraz dikkat edin kaybetmeyin telefonunuzu.

Yaşamında otobüs kullanan hemen herkes, bir kerede olsa yanlış otobüs veya dolmuşa binmiştir. Bugün böyle bir durumda neler hissediyoruz, onları inceleyeceğiz.

Bazıları yanındakine, bazıları şöföre sorar. Bazıları ise kimseye bir şey demez “salağım ben” der kendine ve  iner. Bazıları yanlış bindim diye yaygara çıkartıp parasını geri almak ister. Yapılması gerekense; nerde inersem en hızlı şekilde giderim diye, bir kar zarar hesaplaması yapıp öyle inmektir. Tabi daha önemlisi “nerden geçer” teyzenin yaptığını yapmasak bile, tabelaya düzgün bakmaktır.

Resim5 – Resim6

Bilmiyorum sizinde başınıza geldimi! Marketlerde 10 – 20 kuruş para üstü alacaksanız, bakkal amca; ” bozuh yoh, şurdan iki tane şeker al” diyip alışverişi oldu bittiye getiriyor. Şeker bu herkes yer nasılsa şeklinde birşey düşünülüyor sanırım. Siz yemiyorsanız, arkadaşınıza vermekten başka bir çareniz yok. Kabul ediyorsunuz.

Olayı dersten düşünelim. Dolmuşa bindik; 50 krş ve 3 tane de tofita versek şöför bize ne der? şöför kabul edemi ? Yada markete girdik ekmek aldık 5 tane tofita verdik. Adam “ulan bizde veriyoz şimdi bişey demiyelim cevabı hazırdır bunun” şeklinde düşünmüyorsa işimiz zor. Eee madem onlar kabul etmiyor bizde kabul etmiyelim o zaman. Eğer cidden bozuk para yoksa, marketleri merkez bankasına gidip bozuk para almaya davet ediyorum. Tabi merkez bankası para bozdururken poşet içinde tofita vermiyorsa.

İnsan bu tempoya girmeden önce biraz tatil yapmak istiyor tabii.. Yazın her gün kursa gideceğim için tatil yapamayacağımı biliyorum bende tatil’i erken yapıp yazın çalışırım diye düşündüm. Bu yüzden 5 – 8 Mayıs tarihleri arasında Ankara’daydım.. En fazla 3 gün tatil yapma şansım vardı zaten onu da kullandım. Ankara’da bir arkadaşımda kalıcaktım, arkadaşımda Bilkent Üniversitesinde okuyor normalde gittiğim zaman okulda rahatça gezip istediğimde derslere bile girebiliyordum. Ancak bu sefer ben gitmeden 1 hafta önce Bilkent de eski Adalet Bakanı Profesör Dr. Hikmet Sami Türk’e yönelik bir saldırı girişiminde bulunuldu. Dolayısıyla Bilkent Üniversitesinde şuan yoğun güvenlik önlemleri var 3 gün boyunca güvenlik konusunda bir çok kez sorgulandım bir müddet sonra sıkıcı olmaya başladı tabiî ki ayrıca sinir bozucu olan kısım ise o kadar güvenlik önlemi arasında yinede aksaklıklar görüyorsunuz ve o aksaklıklar hiç size denk gelmiyor.

İlk gün Tunus dan Bilkent servisine bindik servise binmekte güçlük yaşadım çünkü Bilkent kimliğim yoktu yanımda arkadaşım olmasına rağmen şöför tereddüte düştü. Bilkent Nizamiye’ye vardığımızda güvenlik otobüse bindi ve kimliğimi aldı. Her gün böyle sade geçecek zannedip sevindim. Akşam dönüş için servise bindim Nizamiye den kimliğimi almak için indim otobüste çantam vardı. Kimliğimi aldım ve arkamı döndüm baktım otobüs gidiyor. Telefon falan her şey çanta da tabiî ki Neyse ki otobüste arkadaşım vardı sonra güvenliğe durumu anlattım bir sonraki arabanın şöförü ile tartışıp beni bindirdi. 2. Gün servise binerken yine problem yaşadık.  Nizamiye ye vardığımızda otobüsü kontrol etmediler. MSSF de otururken güvenlik geldi ve okulda bulunamayacağımı söyledi. Sonra kimlik verip cafe de oturmaya hak kazandım. Daha sonra MSSF nin genel sekreteriyle konuşup derslik ve derslere girmek için izin aldık. Güvenliğe söyledik zaten o gün mayfest başladı. İlginç kavgalar yaşandı, akşam kimliğimi alıp aynı şekilde okuldan çıktım. Ertesi sabah servise binerken kimlik kontrolü yapılmadı. Nizamiyede güvenlik bindi kimliğimi vermek istedim ama almadı, beni klübeye gönderdi. Gittim kimliğimi verdim her zaman herkese yapmak zorunda kaldığım açıklamamı yaptım ve bana ziyaretçi kartı verildi. Otobüs yine gitmişti bir sonraki otobüse bindim Sonra neden güvenlik önlemleri her gün değişiyor diye sordum kendime.

Son gün MHL 12 Mezuniyet Konseri vardı bu yüzden fakültede takılmadık. Konser salonunda öğrencilere su veren adamdan su istediğimde su olmadığını söyledi! Çevrede su alabileceği hiçbir yer yoktu sinir oldum. Konser bitti ve mayfest e geçtik. Alkol yasağı gelmişti. Bir önceki gün alkol yasağı olmadığını söylediğimizde  “dün güvenlik yoktu bugün var” diye bir açıklama yapıldı ancak dün bizim oturduğumuz yerde güvenlik görevlisi vardı. Ne zaman güvenliklerin yanından geçsek yanımızdaki kızların çantalarını arıyorlar, üzerimizi tarıyorlardı. Önceki gün içmemiştik ama o gün içmeye karar verdik bizde. Şenlik alanına girdik yanımızda insanlar bira ve votka içiyordu. Acaba güvenlik nerede diye sorduğumuz zaman çevrede dolaşan güvenliklerin içenlere bir şey demediğini gördük. Sonra içenlerin isimlerini alıp tutanak tutuyorlarmış söylentisi yayıldı. Sonra bu söylenti içkileri pazartesi geri vermek için alınıyormuş şeklinde değişti. Nizamiye ye gittim real den bira aldık. Oturduk içtik sonra odeona nasıl girilecek tartışmaları yapıldı. Arabaları durdurup bakıyorlarmış, bir grup önden gitti onları aramamışlar bile sonra ben aştiye geçtim bizimkiler odeonda içmeye devam etti.

Üniversitede sürekli olarak düzensiz olan güvenlik beni paranoya etti. Kontrol yapılmayan kişilere şüphe ile yaklaşıyordum. Kontroller düzenli ve eşit yapılmalı ya da hiç yapılmamalı. Mesela benim okulda bulunmak için kimlik vermeme gerek yokmuş ama güvenlik tutup Mozart dan çıkamazsın dedi! Nizamiye de güvenlik herkesi çevirip kimlik soruyor kimilerini almıyor sonra karşıya geçiyor 10 dakika isteyen herkes giriyor. Dengesizlik var !!!

Konu ile ilgili linkler

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/11539343.asp

http://fotogaleri.hurriyet.com.tr/GaleriDetay.aspx?cid=22377&p=7&rid=2

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=bilkent+kampusune+giri%C5%9F+taktikleri&nr=y&pt=bilkent+kampusune+giris+taktikleri

Küçüklükten çömümleyemediğim ve sonucunda bilinç altımda kalan bu konu bugün bir anda zihnimde parlayı verdi, bende bloga yazayım bari dedim.

Küçükken bir yaşa kadar yaptığınız hatalar şirinlik olarak kabul edilir. Sonra büyümenin verdiği dezavantaj olarak bu hatalar yaramazlığa dönüşür. Aynı şeylerleri ebeveynleriniz yaptığında hata olarak kabul edilmez.

Ben küçükken masada kola içiyorsam ve yanlışlıkla dökersem ceza olarak bir daha kola koymazdı annem. Ama kendisi aynı şeyi yaptığı zaman yeni kola içme hakkına sahip olurdu. Bardakla başlamışken bardakla devam edeyim bari. Mesela yanlışlıkla bardak kırdığım olduğu zaman annem bana çok kızardı ancak kendisi bardak veya herhangi birşey kırdığı zaman kızmayıp sevinirdi şöyle örnekleyelim.

Şatırrtt ( Bardak kırılma sesi )

Hemen arkasından annem mutfaktaki arkadaşına

Ayyyy nazar varmış nazar (Yaklaşım tarzında ki muhteşem olumlu değişime dikkat edin lütfen)

Aradan 20 dakka daha geçer birşey daha kırılır.

Ayyy necla gördünmü paramparça oldu kesin nazar var

ve arkasından bir şey daha kırılır ( bazıları annemin çok sakar olduğunu düşünebilir aslında öyle değil ama oldumu tam oluyor sanırım )

Ohh tamam 3 oldu nazar gitti!!!

Eeee ne güzel dünya bu, ben bişey kırdığım zaman nazar kimsenin aklının ucundan bile geçmiyordu! Şimdi ne oldu ? Onlar büyük onlar yaparsa yaramazlık değil yanlışlıkla olmuş olur. Sanki ben bilerek kırıyorum bardak

Aslında düşünücek olursak küçüklerin hata yapma şansı daha çok nerden baksan arada bir 20 – 30 yıllık deneyim farkı var sonuçta ama büyükler bunu kabul edemiyor çocuk bardak kıramaz ben kırarım! Çok yanlış bir yaklaşım

Nasıl içerlemişim daha çok devam etmeyeceğim.

Bir hayat deneyimidir, herkes tarafından bilinir ancak uygulayan çok azdır. Bende bana hatırlatması ve uygulamam gerektiğini bildiğim için yazıyorum.

Kapıdan çıktığımız zaman veya  akşam yatağımıza girdiğimiz zaman ölsek, söylemek istediklerimiz ancak söyleyemediklerimiz, isteyip de ertelediklerimiz  varsa onları ertelemeden yapalım. Çünkü şansımızı kaybetmeden yaparsak keşke demediğimiz için mutlu yaşarız.  “hala şansım varken” daha dikkatli olma kararı alıyorum. Çünkü kaybettikden sonra keşke demek pek mutluluk vermiyor insana ve bunu tekrar tekrar yaşadıkdan sonra aynı hataları yapınca neden diye sorasım geliyor kendime.

Düşünüyorum 1 hafta öncekinden farklı olan birşey varmı diye ve bulamıyorum birşeyler. Peki madem öyle neden 1 hafta önce yasal olarak barlarda içemiyordum ben. Yada kendi paramı bankaya kendi üzerime yatırıp istediklerimi internet üzerinden satın alamıyordum ?  Sınırlamaların ezbere değil kişiye özel yapabilme yetisine göre konulması gerekiyor.

Kolayı savunan bir yazı yazmıyacağım, çünkü zaten çok fazla tüketen birisi değilim ancak tüketmememin böcekle falan alakası yok. İnsanlar kendilerinin doğal bir şey olduğunu unutmuş durumdalar dünyanın yalnızca şehirlerden oluştuğunu düşünüyorlar artık. Neredeyse yemekleri topraktan elde ettiğimizi unutur gibi oldular. Yazıyı okuyupda ayy sebzeler topraktan geliyo pis diyenler olursa şaşırmam sanırım. Kolada kullanılan böcek bir çok insanın içmekten vazgeçmesini sağlamış. Tamamen doğal maddelerden üretilmiştir, yazısının ne anlama geldiğini bir daha düşünelim. İçtiğiniz ilaçlarda, çoğu kozmatik ürünlerinde, boyalarda, reçelde, dondurmada böcek var. Artık doğa ile içiçe değiliz ancak yine hayvanları yiyor, topraklardan çıkan yemekleri tüketiyor ve böceklerden de faydalanıyoruz. Ölüler toprağa gidiyor ve biz aynı topraktan yemek yiyoruz, tavuğun yumurtasını yiyoruz! ayy ne kadar iğrenç deme kendine gel! biz buyuz. İnsan böyle bişey!

Acaba gün içerisinde ne kadar süreyi içinde bulunduğunuz günü düşünerek geçiriyoruz? diye soralım, kendim ve çevremdekiler genelde çok az diye cevaplıyor bu soruyu. Aslında bugünü düşünmekte pek çözüm sayılmaz bu anı düşünmek gerekiyor. Eğer bir gün boyunca bunu başarabilirseniz bir daha bırakmak istemeyeceksiniz. Genelde yarını veya dün’ü düşünüyoruz bugün arada gidiyor hep, bugünü sadece dün oldukdan sonra düşünüyoruz ve buda hatırlanacak hoş anılar dışında pek mutlu etmiyor bizi.

Düşünün, arkadaşlarınızla eğlenceli bir sohbet ederken veya eğlenceli bir aktivite yaparken mutlu olmamızın sebeplerinden bir tanesi o anı yaşadığımızdan mı kaynaklanıyor acaba. Evet belki çünkü o zamanlarda dün veya yarın diğer zamanlardakinden daha az yer kaplıyor düşüncelerimizde ve birde bakmışız ki gülümsüyoruz. Düşündük, kulağa mantıklı geliyor, hadi şimdi bir de test yapalım.

Hiç bir şey yapmanıza gerek yok şuanda bu yazıyı okuyorsanız durun, yarını ve dünü düşünmeyin! Ve kendinize ben şuanda bu yazıyı okuyorum, diyip yazıyı okumaya devam edin. Yazıyı okuduğunuzu düşünün. Şuanda yazıyı okuyorsunuz önemli olan bu! Deneyen ve başarabilenlerden bir çoğu bu yazının bu paragrafından sonra daha çok keyif alarak okuyacaktır. Mutlu olmak isterseniz günlük hayatta yaptığınız şeyleri otomatik olarak değil, düşünerek yapın.

Peki soralım şimdi, bebekler neden mutludur? Bence onların kafasında yarın veya dün olmamasından kaynaklanıyor bu durum. Onlar yaptıkları şeyle ilgilenirler mesela annesinin kucağındayken “şu anda annemin kucağındayım” diye düşünürler, hiç bir bebeğin “annem beni kucağından bırakınca” dediğini düşünmüyorum. Biz büyüdükçe anı yaşamayı unutuyoruz. Aaa anı yaşamaktan bahsediyor bu çocuk diyenler olucak, evet anı yaşa diyoruz ama ne olduğunu gerçekten düşünen olmuşmuydu içinizde?

Yarını düşünmezsek nasıl geçineceğiz, yaşayacağız diyenler olabilir. Ben bundan bahsetmedim zaten anı yaşayabilmekten bahsettim.

İnsan doğduğu zaman muhteşem bir varlık olarak doğuyor, herşeyi yapabilir bir varlık gibi. Ancak biz  süregelmiş yaşamımızda, var olan sisteme dahil ediyoruz o çocuğu. Önüne sınırları yerleştiriyoruz, dört duvar arasına alıp onun sonsuz ufuk çizgisinin yerine bir sınır koyuyoruz, sonrasında biz nasıl yetiştirirsek öyle büyüyor o çocuk.  Doğduğu ülkeden veya doğduğu şehirden ayrılmadan ölen kişiler neden bu kadar fazla ? Ya da ülke dışına çıkmak neden çok kolay değil ? Neden böyle bir sistem var bu dünyada.

Şimdi sistemi düşünelim, herşeyi yapabilecek, farklı şeyler üretebilecek bir şekilde doğuyorsunuz. Sonrasında daha önceden sınırlandırılmış ve körleştirilmiş, toplumun en küçük kancası olan aileler size hayattaki kuralları ve toplum içinde nasıl yaşanacağını öğretmeye başlıyor.  Öğrendiğiniz herşey yeni bir sınır olarak geliyor karşınıza. Yavaş yavaş kör olmaya başlıyorsunuz, doğduğunuz zaman çok gelişmiş olan en önemli yeteneğinizi büyüdükçe kaybediyorsunuz. Bu yetenek hayalgücünüz. Hayalgücü gidince beyin artık eskisi kadar aktif kullanılmıyor, sürekli bir hipnoz içerisinde yaşamaya başlıyorsunuz size söylenilenleri yapıyorsunuz. Artık sizde bir toplum üyesi olmaya başladınız.

Toplum üyesi olmaya başladıkdan sonra, artık bu topluma yararlı olma zorunluluğunuz ortaya çıkıyor. Bu yüzden okula gitmek zorundasınız, en başlarda neden gittiğinizi pekde bilmiyorsunuz aslında sonradan size şunu diyorlar. “Bizim bu sistemi devam ettirebilmek için; doktorlara, muhendislere, bakkallara, işçilere ihtiyacımız var! Sizde bunlardan biri olacaksınız, eğer bunlardan birisi olmazsanız hiç bir işe yaramazsınız ve hiç bir işe yaramamak kötü bişeydir, insandan bile sayılmazsınız.” O zaman bir seçim şansınız oluyor gibi ama aslında seçtikleriniz istedikleriniz değil. Onlar sadece birer seçenek ve sizde bunlardan birisini seçiyorsunuz ve bunu kendinizin istediğini zannediyorsunuz, ancak aslında bunu sistem istiyor…

Devamını henüz yaşamadım ancak şimdilik gördüğüm kadarı ile mutsuz insanlar oluyor. Muthiş bir eşitsizlik ve rütbe farkları. Bu sistem içinde iyi olanlar iyi yerlere geliyor. Ancak onlarda gerçekten iyimi yoksa güzel uyum sağladıkları için mi oradalar. Yani iyimi körleşmişler diye düşünmek gerekiyor.

Karıncalar önlerinde bir taş oldukları zaman etrafından dolaşırlar, biz yuvadan çıkmadan ölüyoruz.